11 Temmuz 2010 Pazar

BIR JAPON’UN GÖZÜNDEN TÜRKLER

Bir Japon, Istanbul''da gecirdigi bir haftanin sonunda fikri
soruldugunda sunlari soyluyor:

Turkler''in evine gittiginizde, tanimasalar da buyur ediyorlar.
Siz oturmadan kimse oturmuyor. Siz sofraya gecmeden kimse gecmiyor.
En iyi yere sizi oturtuyorlar.
Siz yemege baslamadan kimse baslamiyor.
Zorla her yemekten tattiriyorlar.

Siz kalkmadan kimse, evin cocugu bile sofradan kalkmiyor.
Cay, kahve, meyve, ikram bitmiyor.
Herkes sizi rahat ettirmek icin ugrasiyor.

Kumandayi elinize veriyorlar..
Sirtiniza, altiniza yastik konuyor.
Yorgunluktan olseler bile siz kalkmadan kimse gidip yatmiyor.

Gitmeye yeltendiginizde bu kez birakmiyorlar.
Yataklarini veriyorlar, kendileri kanepede, koltukta yatiyor.

Sonra evden cikiyorsunuz ayni adamlar 180 derece degisiveriyor.

Herkes arabasini ustunuze suruyor.
Arabanin burnunu cikarmazsaniz kimse yol vermiyor.
Kornalar, kufurler. serit degistirmek bile mumkun degil.
Yayaysaniz ışık olmayan bir gecitten mumkunu yok gecemezsiniz.

Evde oyle, arabada boyle, nasil oluyor?

Bu isi cozemedim!